ΑΓΑΠΗ)|(ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ)|(ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ


Το Μέγα Πρόβλημα (μέρος Α')


Από τους προϊστορικούς χρόνους, μεταξύ των πολλαπλών εκδηλώσεων της ψυχής του ανθρώπου, μια σταθερή ανάταση τον εμψύχωνε στην αναζήτηση πραγμάτων, που δεν ήταν δυνατόν να γίνουν αισθητά στην υλική του αντίληψη.

Από τους προϊστορικούς χρόνους, ο άνθρωπος ερευνά τα μεγάλα προβλήματα της Θεότητας. Η φαντασία του, αχαλίνωτη μέσα στο άγνωστο αυτό πεδίο και ελεύθερη από κάθε εμπόδιο, τον έκανε να δημιουργήσει ένα πλήθος θεωρίες, κοσμογονικές και θεογονικές, θεοσοφικές και φιλοσοφικές, χωρίς να έχει κανέναν έλεγχο άλλον από εκείνον της δικής του συλλήψεως.
Κι όμως, παρά την μνημειώδη αυτήν  εργασία, ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να λύσει ακόμη το μέγα τούτο πρόβλημα, τον αλγεβρικό αυτόν άγνωστο της ανθρώπινης λογικής. Κάθε ένας από τους μεγάλους θεόσοφους, τους μεγάλους μυημένους, τους μεγάλους μύστες και τους αιρεσιάρχες, δημιούργησε, ανάλογα με την ευρύτητα της λογικής του και μια θεωρία, ένα δόγμα η μια θεοσοφία. Ο κάθε ένας ισχυρίστηκε ότι βρήκε την λύση του «μεγάλου προβλήματος» και τέλος, ο κάθε ένας υποσχέθηκε αιώνια ευτυχία στους οπαδούς και στους μαθητές του εκείνους, που θα ακολουθούσαν την οδό αυτής  της υποτιθέμενης αλήθειας.
Παρ’ όλην αυτήν  την εργασία της ανθρώπινης διανοητικότητας, το «μέγα πρόβλημα» παραμένει πάντοτε βουβό, ανεξιχνίαστο και άγνωστο. Μάταια προσπαθούμε να αντλήσουμε την αλήθεια γι αυτό με την ενατένιση των συμβόλων του παρελθόντος, των συμβόλων των χαραγμένων στα μνημεία, λείψανα των αρχαίων χρόνων. Μάταια αναζητούμε την αλήθεια αυτήν  στις αποκρυφιστικές διδασκαλίες των μεγάλων Μυητών. Μάταια αναζητούμε την λύση του μεγάλου προβλήματος στα φιλοσοφικά μνημεία. Μάταια το πνεύμα μας προσπαθεί και εξαντλείται σε πολλαπλές και ευφυείς επινοήσεις για να φτάσει στην λύση του μεγάλου προβλήματος.
Είναι αλήθεια ότι το πρώτο βήμα προς την αλήθεια είναι η θεμελιώδης λογική, που παράγεται από την εμπειρία των ορατών εκδηλώσεων της Δημιουργίας. Πάνω σε αυτήν δε την λογική, που απορρέει από την φυσική εμπειρία, όλοι οι μυημένοι φιλόσοφοι και οι μύστες βάσισαν τα δόγματά τους και τις θεωρίες τους και επεχείρησαν την λύση του μεγάλου προβλήματος.

Οι σύγχρονοι μυημένοι, όπως και οι φιλόσοφοι, από την αρχαία πηγή αντλούν τις αρχές, που συνιστούν την φιλοσοφία και την θεοσοφία των καιρών μας, που είναι κι αυτές μια ελπίδα για την λύση του μεγάλου προβλήματος.
Κι όμως, τα απαραβίαστα μυστικά που προβάλλουν μπροστά στην στοχαστική ψυχή μας και στο διαλογιζόμενο πνεύμα μας, δεν πρέπει καθόλου να τα χειριστούμε βασιζόμενοι στις αρχές που διατυπώθηκαν από τους μυημένους της αρχαιότητας, κι ούτε πρέπει να τα χειριστούμε βασιζόμενοι στις ατομικές συλλήψεις των συγχρόνων φιλοσόφων. Αλλά κάθε άνθρωπος που φτάνει στο βαθμό της εξελίξεως εκείνο που θα του επιτρέψει τέτοιου είδους έρευνες και μελέτες, οφείλει να αναζητήσει την λύση του «μεγάλου προβλήματος», στηριζόμενος στην δική του λογική, που απορρέει από την προσωπική του εμπειρία.

Αυτή η μέθοδος διανοητικής και φιλοσοφικής εργασίας είναι η μόνη γνήσια που μπορεί να οδηγήσει τον αναζητητή, τον εξερευνητή των άγνωστων κοιλάδων εκείνων των υπερβατικών ποταμών στην ίδια την Πηγή της Αλήθειας και στην λύση του μεγάλου προβλήματος. Για τον λόγο αυτό προσεγγίζουμε τέτοια θέματα – που κανονικά μόνον λίγοι μπορούν να φτάσουν – από το πιο χαμηλό σημείο, για να ανεβούμε λίγο-λίγο και βαθμιαία και να λύσουμε -όσο αυτό είναι εφικτό στην ανθρώπινη διάνοια – το ανεξιχνίαστο αίνιγμα του μεγάλου προβλήματος.

Ο αρχάριος σπουδαστής των φιλοσοφικών μελετών θα μπορέσει εύκολα να μας παρακολουθήσει και, αν επιμείνει στην προσπάθεια του, θα μπορέσει [κι αυτός] κάποτε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που κρατούν ξάγρυπνη την ανθρωπότητα που ερευνά.
Η εμπειρία, η λογική, η αντικειμενική Φύση και οι εκδηλώσεις της, τα αίτια και τα αποτελέσματα τους, είναι οι μοχλοί και οι βάσεις της μελέτης αυτής , στην οποία ο καθένας μπορεί να προσαρμοστεί και να ωφεληθεί.

 

Α. Τι είναι η Εμπειρία;

Η εμπειρία είναι το πρώτο στοιχείο της συνείδησης του όντος. Όταν γεννηθεί ένας άνθρωπος κι αφού οι [σωματικές του] αισθήσεις φτάσουν στην πλήρη τους ανάπτυξη, τις χρησιμοποιεί για να αποκτήσει με αυτές την γνώση, που θα του δώσει την συνείδηση και -επίσης- για να μπορέσει, επί τέλους, να αποκτήσει την εμπειρία, που θα του δώσει την λογική. Κάθε πράγμα που βλέπει, γίνεται γι αυτόν αντικείμενο της έρευνάς του. Ενεργοποιεί τότε τα αισθητήρια όργανά του και αποκτά γνώση του αντικειμένου αυτού.

Ένα παράδειγμα θα αρκέσει για να δώσει μια καλύτερη επεξήγηση της θεωρίας μας.

Όταν για πρώτη φορά αντικρίζει ο άνθρωπος έναν όγκο μαρμάρου, η λευκότης του προσελκύει το βλέμμα του. Πλησιάζει, το αγγίζει, το ανασηκώνει, υπολογίζει το βάρος του και, μέσα στην μεγάλη του αφέλεια, ίσως να το μυρίσει και να το γευθεί. Μια τόσο «βαθιά» εξέταση αρχίζει, ήδη, να του δίνει την εμπειρία του αντικειμένου το οποίο αντελήφθη.

 

Β. Τι είναι η Λογική (la raison);

Η λογική είναι το νοητικό αποτέλεσμα, η πρώτη εντύπωση που απορρέει από την εμπειρία του ανθρώπου. Είναι ένα στάδιο που οδηγεί στην συνείδηση.

Για να κατανοήσουμε πληρέστερα το παραπάνω αξίωμα, ας πάρουμε πάλι το πρώτο μας παράδειγμα.

Η όψη του μαρμάρου, η αφή του, η οσμή και η γεύση του, αντανακλώνται μέσα στην διάνοια του ανθρώπου και από μορφές αφηρημένες, οι οποίες συσσωρεύονται [στην διάνοιά του], διαμορφώνουν μέσα του μια αναλογική ταξινόμηση των διαφόρων αυτών εντυπώσεων. Η αναλογική αυτή  σημασία ή έννοια, με την μερική ή συνολική της συσσώρευση, σχηματίζει την ανθρώπινη λογική.

Έτσι, αν αργότερα [ο άνθρωπος] βρεθεί  μπροστά σε έναν όγκο αλαβάστρου, η προηγούμενη εντύπωση, που προκλήθηκε από την θέα του μαρμάρου, θα του δώσει να καταλάβει ότι – εφ’ όσον το αντικείμενο που θίγει την στιγμή εκείνη την φαντασία του είναι ανάλογο με το προηγούμενο – θα πρέπει να είναι λευκό, σκληρό, κρύο, με βάρος ανάλογο με το πρώτο και ίσης αντοχής. Τον ορισμό αυτόν του τον έδωσε η λογική του. Οι αισθήσεις του ήδη θέλουν να ελέγξουν και πάλι το προϊόν αυτό της λογικής. Παίρνει, πράγματι, το κομμάτι του αλαβάστρου, το ανασηκώνει, το αγγίζει, το παρατηρεί προσεκτικά από πολύ κοντά και διαπιστώνει τότε ότι η λογική, αν και πλησίασε την πραγματικότητα, δεν του έδωσε εν τούτοις την ακριβή έννοια του αντικειμένου που εξετάζει, διότι [τώρα] διαπιστώνει ότι το αλάβαστρο είναι μικρότερης αντοχής από το μάρμαρο, λιγότερο βαρύ και περισσότερο εύθρυπτο. Τα δε μόρια που το αποτελούν είναι μεγαλύτερα και πιο λαμπρά και διάφανα.
Η νέα αυτή  εμπειρία ανυψώνει την λογική του σε μια περιοχή περισσότερο τέλεια. Γι αυτόν τον λόγο ο άνθρωπος εκδηλώνει στην δημιουργία μια ορατή ατέλεια -διότι η έλλειψη εμπειρίας του στερεί μεγάλο μέρος από την τελειότητα της λογικής.

Η εμπειρία είναι η λογική υλοποιημένη, η δε λογική είναι η εμπειρία πνευματοποιημένη. Η πρώτη, εκδηλώνει την σωρεία των αρχών που έχουν συνταχθεί, άγνωστο από ποιόν, και οι οποίες φανερώνονται μέσα από την υλική Δημιουργία. Η λογική είναι η συσσώρευση των διανοητικών αρχών, οι οποίες είναι ιδιάζουσες για τον καθένα και προέρχονται από την Δημιουργία.

 

Γ. Τι είναι Γνώση;

Η γνώση είναι η συνεχής αναπαράσταση -μέσα σε εμάς τους ίδιους- της Δημιουργίας που μας περιβάλλει. [Η γνώση] είναι  το αποτέλεσμα της εμπειρίας και της λογικής. π.χ. το μάρμαρο και το αλάβαστρο, την πραγματικότητα των οποίων αναζήτησε και εμβάθυνε ο απλοϊκός άνθρωπος, μπορεί να αναπαρίστανται μέσα στην πνευματική [του] περιοχή, χωρίς [κατ’ ανάγκην] τα δυο αυτά αντικείμενα να βρίσκονται [συνεχώς] μπροστά στον άνθρωπο που τα είδε, τα άγγιξε, τα μύρισε και τα γεύθηκε για πρώτη φορά. Και είναι ικανός στο εξής να τα βλέπει, να τα αγγίζει να τα μυρίζει και να τα δοκιμάζει με μια σειρά ακατάληπτων εσωτερικών λειτουργιών.

Μπορεί πια να έχει μέσα του την πλήρη εικόνα του μαρμάρου και του αλαβάστρου, χωρίς να χρειάζεται πλέον να έχει τα αντικείμενα αυτά μπροστά του ή δίπλα του. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ενέργειας του ανθρώπου είναι η γνώση, ή οποία απορρέει απ’ευθείας από την λογική.

Δ. Τι είναι η Συνείδηση;

Η συνείδηση είναι λειτουργία εσωτερική της διάνοιας του ανθρώπου, η οποία παράγεται από την αναλογία των διαφόρων φύσεων, που δημιουργούνται δια της συγκρίσεως των διαφόρων αντικειμένων, που υποπίπτουν στις αισθήσεις του ανθρώπου και της αναλογίας παντός ότι τον περιβάλλει και σε σύγκριση με τον ίδιο του τον εαυτό.
Έτσι η θέα του μαρμάρου και του αλαβάστρου, οι αμοιβαίες τους διαφορές και η διαφορά που υπάρχει μεταξύ αυτών και του ανθρώπου [που τα εξετάζει], δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο την συνείδηση ότι το μάρμαρο δεν είναι αλάβαστρο, ότι το αλάβαστρο δεν είναι μάρμαρο, και ότι ο ίδιος δεν είναι ούτε μάρμαρο ούτε αλάβαστρο, ότι το μάρμαρο και το αλάβαστρο δεν είναι αυτός ο ίδιος, ότι το μάρμαρο είναι μάρμαρο κι ότι το αλάβαστρο είναι αλάβαστρο, ότι ο εαυτός του είναι ο εαυτός κι ότι, σε κάθε μία από τις τρεις αυτές καταστάσεις, η εμπειρία του έδωσε τον λόγο για το ότι κάθε μία από αυτές βασίζεται σε διαφορετικές αρχές κι ότι η γνώση του έδωσε την συνείδηση της διαφοροποίησης αυτής.
Είναι σίγουρο ότι τα τρία αυτά παραδείγματα δεν επαρκούν για να δημιουργήσουν την εμπειρία, την γνώση και την συνείδηση. Αλλά είναι σίγουρο ότι η σωρεία των όσων περιβάλλουν τον άνθρωπο και τα οποία, το ένα μετά το άλλο, περνούν από τα φίλτρα της έρευνάς του [επαρκούν].
Όλο αυτό το κεφάλαιο συνοψίζεται ως εξής:

Η εμπειρία δημιουργεί την λογική (πρώτη κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Η λογική δημιουργεί την γνώση (δεύτερη κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Και η γνώση δημιουργεί μέσα στον άνθρωπο την συνείδηση (τελευταία κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Από ζώο, ο άνθρωπος γίνεται ον, με ιδιότητες που τον διακρίνουν από τα άλλα ζώα και οι οποίες είναι: δια της Εμπειρίας η Λογική, δια της Λογικής η Γνώση και, με την συσσώρευση των τριών αυτών, η Συνείδηση.

 

 

)|(

Αφήστε το σχόλιό σας

Γράψτε πρώτοι ένα σχόλιο

avatar
wpDiscuz