ΑΓΑΠΗ)|(ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ)|(ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ


Πραγματεία επί της Διδασκαλίας της ΣμΜ Μαρίας


Δ. Π. Σεμελάς

Η σύγχρονη εκπαίδευση και αγωγή, όπως και αυτή των προηγουμένων εποχών, βασίζεται πάνω σε αρχές ‘συμμόρφωσης’ (δηλ. υποταγής), τόσο της κοινωνικής συμπεριφοράς όσο και του προσωπικού στοχασμού, σε πεποιθήσεις, θεωρίες και φιλοσοφικές δοξασίες, οι οποίες χρησιμεύουν στους δυνάστες της ανθρωπότητας και των λαών για να δεσμεύουν την ελεύθερη έκφραση της σκέψης του ανθρώπου και να υποδουλώνουν κάθε ανεξάρτητη εκδήλωση της προσωπικότητάς του.

Αυτή η υποδούλωση, αυτά τα δεσμά, αν και θα μπορούσαν να είναι ισάριθμα ελαφρυντικά της ευθύνης του ατόμου μέσα στις συλλογικές πράξεις της ανθρώπινης κοινωνίας, δεν παύουν να είναι αυτά ακριβώς που παρεμποδίζουν την εκδήλωση και την εδραίωση της ιδιαίτερης προσωπικότητας, σε όλα τα άτομα, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Η ΣμΜ Μαρία, ιδρύτρια του Τάγματός του Κρίνου και του Αετού, αφιερώθηκε στην λύση αυτού του προβλήματος, που αφορά τόσο το άτομο όσο και την συλλογικότητα.

Βασίστηκε, γι’ αυτό, πάνω σε ορισμένους νόμους της Δημιουργίας και, παρ’ όλη την τεράστια δυσκολία του προβλήματος, κατάφερε να το λύσει!.

Στηρίχτηκε κυρίως στους φυσικούς νόμους της Ανομοιότητας και της Συμμόρφωσης.

Πράγματι, κάθε δημιούργημα (πλάσμα) μάχεται μέσα στην Φύση:

– για την διατήρησή (επιβίωσή) του,

– για την διατήρηση του είδους του (αναπαραγωγή),

καθώς και

– για την ελευθερία του και την ανεξαρτησία του.

Το να στερείς την ανεξαρτησία ενός ατόμου, ισοδυναμεί με το να αλλάζεις εντελώς την φύση του και αυτό το οποίον αυτή μπορεί να εκδηλώσει.

Αυτό το αντιλαμβανόμαστε καλά κάνοντας μία σύγκριση μεταξύ κατοικίδιων και άγριων ζώων της ιδίας φύσεως και του ιδίου γένους. Στους ανθρώπους, η ίδια σκληρή μάχη δίνεται για την κατάκτηση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας τους, ατομικής ή συλλογικής.

Η αιτία αυτής της μάχης είναι ακριβώς αυτός ο φυσικός νόμος της Ανομοιότητας.

Δύο άνθρωποι, εξ αυτού τούτου του γεγονότος της ανομοιότητάς τους, [όταν συναντώνται] επιζητούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλο, για να μπορέσει να επωφεληθεί, ο ένας από την επικαρπία των αρετών του άλλου.

Αυτός, ο οποίος κατορθώνει να επιβληθεί επί του άλλου, δεσμεύει την ελευθερία του πλησίον του και τον υποτάσσει μέσα από μια κατάσταση ‘εξημέρωσης’ (κάτι σαν κατοικίδιο), για να επωφεληθεί από αυτόν ό,τι αυτός θα μπορούσε να παράγει ως υλικό, ψυχικό ή διανοητικό προϊόν. Ο δεύτερος, ο υπόδουλος, παρά την υποταγή του, βρίσκεται πάντοτε σε κατάσταση συνεχούς ανταρσίας και, εάν το αποτέλεσμα της επιβολής δεν τον έχει εντελώς εκμηδενίσει, ξεσηκώνεται κάθε τόσο για να ανακτήσει την ανεξαρτησία του. Σε αντίθετη περίπτωση, εκτελεί τις διαταγές του εξουσιαστή του, και δια της ‘υπερ-παραγωγής’ που του ζητείται, εξουθενώνεται μέχρι σημείου πλήρους αποβλακώσεως.

Στους αρχαίους χρόνους, αυτή ήταν η κατάσταση της Συλλογικότητας, γενικώς. Η αρχαία Ελλάς, πρώτη αυτή αναγνώρισε τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της αμοιβαίας δουλείας, και οι νομοθέτες της έδωσαν στους πολίτες των διάφορων πόλεων της Ελλάδος κάπου να βασιστούν ώστε να παρεμποδίσουν το έργο των εξουσιαστών: την Δημοκρατία! Οι πολίτες των Αθηνών πραγματοποίησαν, έστω και κατά διαστήματα, μια Δημοκρατική Πολιτεία σε όλη της την τελειότητά, όπως την φαντάστηκαν οι νομοθέτες της.

Τα διάφορα πολιτικά συστήματα συγκέντρωσης εξουσίας μέσα στα έθνη, έκαναν να εξασθενίσει αυτή η ωραία έκφραση της ανεξαρτησίας του ατόμου. Ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας δημιούργησε τις μεγάλες πόλεις με συνάξεις πληθυσμών στα αστικά κέντρα, ώστε αυτοί να ζουν μέσα σε περιορισμένους χώρους και να υπάγονται σε μία μόνη διεύθυνση.

Υποχρεωτικά, τα δικαιώματα των ελευθέρων πολιτών περιορίστηκαν λίγο-λίγο και, επωφελούμενες της ευκαιρίας, οι ανθρώπινες φιλοδοξίες δημιούργησαν εκ νέου τα απολυταρχικά καθεστώτα.

Χάρις στην Γαλλική Επανάσταση (1789), ο άνθρωπος-πολίτης μπόρεσε να ανακτήσει ένα μέρος των δικαιωμάτων του και της ανεξαρτησίας του.

Αν και τα διάφορα πολιτικά καθεστώτα ανακούφισαν την ύπαρξη του ανθρώπου, τα κοινωνικά καθεστώτα (οι κοινωνικές νοοτροπίες) παρέμειναν και παραμένουν πάντοτε τα ίδια, αφού ο άνδρας ή η γυναίκα ακόμα μάχονται, μέσα στην κοινωνία, για την απόκτηση της ατομικής τους ελευθερίας, ελευθερίας που πάντοτε προδίδεται από εκείνους τους οποίους πλησιάζουν ή στους οποίους προσκολλώνται.

Η ΣμΜ Μαρία, για να επιλύσει αυτό το πρόβλημα συνέλαβε μια μέθοδο και μια διδασκαλία που διαιρείται σε τρία μέρη [και στα οποία]:

  • Γνωστοποιεί στο άτομο τους λόγους της υποδούλωσης της προσωπικότητάς του (Αυτογνωσία).
  • Έχοντας δώσει αυτήν την γνώση, διδάσκει στο άτομο τα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να απαλλάξει αυτήν την προσωπικότητα από αυτήν την υποδούλωση (Αυτοκυριαρχία)
  • αφού δε απελευθέρωσε την προσωπικότητα από τα δεσμά της, δίνει τα μέσα για να ενισχύσει, να αναπτύξει και να εδραιώσει αυτήν την προσωπικότητα,

Τέλος, προκειμένου αυτή η προσπάθεια της Σοφίας, να αντισταθμίσει τις απαιτήσεις της Αγάπης και προκειμένου η τελειοποίηση του ατόμου να είναι ένα πραγματικό ευεργέτημα για την Συλλογικότητα, η ΣμΜ Μαρία, συνέλαβε [και έθεσε] έναν ιερό σκοπό μέσα στο Τάγμα, ο οποίος είναι: Η Τέλεια Ελεημοσύνη[1].

 

[1] Με τον όρο «Ελεημοσύνη» (Charité) εννοείται, από τους ιδρυτές του Τάγματος, η έμπρακτη Αγάπη του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, το Έλεος που κινητοποιεί την Αυθόρμητη Καλωσύνη προς κάθε πάσχοντα.

Δεν θα πρέπει να συγχέεται με την έννοια του «οίκτου» (λύπηση). Σήμερα, στο Τάγμα, μιλάμε περισσότερο για «Αλληλεγγύη προς τους πάσχοντες», προκειμένου να αποφύγουμε αυτήν την συνήθη παρανόηση και παρέκκλιση. Ο Θεός είναι Ελεήμων, και προκειμένου ο μυημένος να βρεθεί στο ρεύμα αυτό της Ελεημοσύνης του Θεού προς τον άνθρωπο, οφείλει να τελειοποιείται σε Σοφία και να είναι Αλληλέγγυος με κάθε πάσχοντα αδιακρίτως.