ΑΓΑΠΗ)|(ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ)|(ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ


Η Ισχύς της Θελήσεως


Η Ισχύς της Θελήσεως

της Μαρίας Routchine

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “LA MEDITERRANEE ORIENTALE”
Δεκέμβριος 1917

Προτού ασχοληθούμε με αυτή την ψυχολογική μελέτη, επιθυμούμε να διευκρινίσουμε ότι δεν θα πρέπει να συγχέουμε το θέμα, το οποίο θα πραγματευθούμε, με τις πολλές και διάφορες μελέτες που έχουν γραφτεί πάνω στο θέμα από τους, λεγόμενους, Ινδούς Μάγους και άλλους επαγγελματίες των απόκρυφων επιστημών.

Η μελέτη μας, παρά τους συσχετισμούς που μπορεί να περιέχει με τα μεταφυσικά ερωτήματα, δεν επιδιώκει και δεν θα έπρεπε να συγχέεται με τα αποκρφιστικά έργα τα οποία, πολύ συχνά, αντιμετωπίζονται ως αυθαίρετα.

Εδώ και αιώνες, η ανθρωπότητα, τείνει προς την τελειοποίηση, δια του εξευγενισμού των ηθών της και της διανοητικής της ανάπτυξης.

Η εκπαίδευση που έχει υιοθετηθεί για τα παιδιά του εικοστού αιώνα συνίσταται στην ανάπτυξη των προσόντων του πνεύματός τους σε όλες τις επιστήμες που κατέχει η ανθρωπότητα – πλην εκείνης που αφορά στην γνώση του εαυτού (αυτογνωσία).

Κι όμως! Θα έπρεπε η εκπαίδευση να ξεκινά από αυτήν ακριβώς!

Η Επιστήμη της Αυτογνωσίας δεν είναι άγνωστη μέσα στα διανοητικά αρχεία της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση ανάλογη μ’ εκείνη στην οποία βρισκόταν η χημεία κατά τον Μεσαίωνα. Με άλλα λόγια, κάποια άτομα, χωρίς καμία συστηματική μελέτη, χωρίς καμία πειραματική τεκμηρίωση, την ‘διδάσκουν’ σε έργα που φέρουν  τίτλους βαρύγδουπους.

Είναι καιρός να δημιουργηθεί μία Σχολή που θα οργανώσει ένα σύστημα εργασίας επιστημονικής, πειραματικής και πρακτικής, της Επιστήμης της Αυτογνωσίας. Μόνο με επιμελή και επίμονη εργασία θα μπορέσει να αναβιώσει αυτή η επιστήμη, η τόσο αναγκαία στην ατομική και την συλλογική ζωή του ανθρώπου του εικοστού αιώνα.

Είναι αλήθεια πως η σύγχρονη φιλοσοφία και ψυχολογία έχουν κατορθώσει πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά οι εν λόγω επιστήμες θεωρούνται δευτερευούσης σημασίας, επειδή τους λείπει ο πρακτικός στόχος.

Η γνώση του εαυτού είναι χρήσιμη στην δημιουργία μίας προσωπικότητας ανεξάρτητης και ιδιαίτερης για τον καθένα, ούτως ώστε ο καθένας να μπορεί – μέσα στην συλλογική ζωή των κοινωνιών – να έχει  ένα μέρος της ευθύνης των «κοινών».

Προκειμένου ο άνθρωπος να κατορθώσει να αποκτήσει την γνώση της καταστάσεώς του – κάτι που σήμερα μερικά μόνο σπάνια πρόσωπα, προικισμένα από την Φύση, κατέχουν – είναι καθήκον να εκπαιδευθεί σ’ αυτή την οδό και να εκπαιδεύσει τους άλλους, κατά τρόπον ώστε το προνόμιο αυτό (της αυτογνωσίας) να καταστεί κοινό αγαθό στην ανθρωπότητα.

Όταν τα παιδιά φθάσουν στην ηλικία όπου θα τους  διδάσκεται η φυσική, η χημεία, η φυσική ιστορία, η ανθρωπολογία και οι μαθηματικές επιστήμες, τότε θα πρέπει να τους διδαχθεί η επιστήμη, η οποία θα δημιουργήσει και θα βεβαιώσει την δική τους ιδιαίτερη προσωπικότητα, τόσο στην ατομική τους ζωή, όσο και στην κοινωνική.

Θα προχωρήσουμε λοιπόν σ’ αυτή την μελέτη, προσπαθώντας να παραμείνουμε κατά το δυνατόν μέσα στην περιοχή της επιστήμης, ώστε να μη κατηγορηθούμε για εμπειρισμό.

Η ανθρωπολογία μας διδάσκει την γνώση του ανθρωπίνου σώματος, καθώς και όλων των οργάνων από τα οποία συντίθεται, τις λειτουργίες τους και τις ανάγκες τους.

Η ψυχολογία διδάσκει την γένεση  των συναισθημάτων και των αισθήσεων, ως αποτελεσμάτων της λειτουργίας του ανθρωπίνου σώματος.

Η μελέτη της θέλησης αποτελεί αντικείμενο (πολύ κακώς) της ψυχολογίας. Οπότε, για να αρχίσουμε την μελέτη μας, καθώς την προσεγγίζουμε, θα βρεθούμε σε πλήρη αντίθεση με την επιστήμη αυτή.

Το ανθρώπινο ον συνίσταται από τρεις διακεκριμένες αρχές:

  • Από το σώμα, αρχή υλική
  • την ψυχή, αρχή αιθεροποιημένη,
  • και το πνεύμα, αρχή λογιζομένη.

Θα αφήσουμε στην επιστήμη να δώσει τον ορισμό των δύο πρώτων αρχών, του σώματος και της ψυχής, επιφυλασσόμενοι να ορίσουμε την τρίτη αρχή, που είναι το ‘πνεύμα’.

Για να αποδείξουμε την ύπαρξή του, θα προσπαθήσουμε να μην απομακρυνθούμε από τα μέσα που υιοθετεί η σύγχρονη επιστήμη.

Είναι αλήθεια ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να φυλακίσουμε το πνεύμα μέσα σ’ έναν δοκιμαστικό σωλήνα εργαστηρίου και να το υποβάλουμε στην επίδραση αντιδραστηρίων! Έτσι, απορρίπτοντας προκαταβολικά μια τέτοια εργασία, θα αρκεσθούμε να χρησιμοποιήσουμε το εργαστήριο της διανοίας μας, απαλλαγμένο όμως από κάθε προκατάληψη, ώστε να εξετάσουμε αυτή την τρίτη αρχή που  συνιστά τον άνθρωπο.

Οι αποστακτήρες μας, οι δοκιμαστικοί σωλήνες μας, οι λαβίδες μας, [κλπ.], θ’ αντικατασταθούν από την αυστηρή λογική, την οποίαν μας έχουν σφυρηλατήσει οι απτές εκδηλώσεις της ύπαρξης και της επιστήμης.

– Τι είναι το πνεύμα;

Δεν το γνωρίζουμε.

– Από πού προέρχεται;

Δεν το γνωρίζουμε.

–  Άραγε, είναι κάτι το μετρήσιμο;

Δεν το γνωρίζουμε.

– Πώς έχει συσταθεί;

Στο σημείο αυτό μπορούμε να ξεκινήσουμε την λογική μας μελέτη.

Το ανθρώπινο πνεύμα, ως φαίνεται, συνίσταται από τρεις διακεκριμένες δυνατότητες, οι οποίες είναι: η Φαντασία, η Θέληση και η Ισχύς.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι τρεις αυτές δυνατότητες του πνεύματος δεν έχουν καμία συγγένεια με τα συναισθήματα της ψυχής και τις αισθήσεις του σώματος του ανθρώπου.

Οι τρεις αυτές δυνατότητες, καθώς πηγάζουν αυθόρμητα από το ον (πνεύμα ή εγώ) εκμεταλλεύονται τις κατώτερες ιδιότητες (τα συναισθήματα και τις αισθήσεις) για να παράγουν την ισορροπία, την αρμονία και την συνοχή της ζωής του ανθρωπίνου όντος.

– Πώς οι τρεις αυτές αρετές του πνεύματος εκδηλώνονται στην ζωή του ανθρώπου;

Η Φαντασία εκδηλώνεται δια της Σκέψεως,  η Θέληση δια του Λόγου ή της Βεβαιώσεως και  η Ισχύς δια της Πράξεως. 

Όταν αυτές οι εκδηλώσεις δρουν με συνοχή, παράγουν με αρμονία τα επιθυμητά αποτελέσματα. Έτσι, όταν η Φαντασία εκδηλώνεται δια της Σκέψης έχει ως αποτέλεσμα την Σύλληψη. Η Θέληση, συμβάλλοντας στο έργο της Φαντασίας δια του Λόγου ή της Βεβαιώσεως, έχει ως αποτέλεσμα τον Καθορισμό και, τέλος, η Ισχύς, ερχόμενη τελευταία, εκδηλώνεται δια της Πράξεως και έχει ως αποτέλεσμά της την Εκτέλεση εκείνου που σκεφθήκαμε, συλλάβαμε, βεβαιώσαμε και καθορίσαμε.

Έπειτα από αυτές τις προκαταρκτικές εξηγήσεις, περί των αρετών που συνιστούν το πνεύμα του ανθρώπου, θεωρούμε καλό να κάνουμε μία ξεκάθαρη και έλλογη κατάταξη των μέσων δια των οποίων εκδηλώνονται αυτές οι αρετές του πνεύματος.
 

1: Φαντασία 4: Σκέψη 7: Σύλληψη
2: Θέληση 5: Λόγος ή Βεβαίωση 8: Καθορισμός
3: Ισχύς 6: Πράξη 9: Εκτέλεση

 

Μαρια Ρουτσιν-Ντυπρε

Επόμενο άρθρο: «Η Φαντασία, οι εκδηλώσεις της και τα αποτελέσματά της»

Σημ. Το επόμενο άρθρο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ λόγω του θανάτου της συγγραφέως, την 30η Ιανουαρίου 1918. Η όλη σύλληψη όμως συμπληρώθηκε από μεταγενέστερες διδασκαλίες του Δ. Π. Σεμελά.

)|(

Αφήστε το σχόλιό σας

Γράψτε πρώτοι ένα σχόλιο

avatar
wpDiscuz